The first challenge is to define the city, where does it start and where does it end. This not only means spatially but also temporally. Will the city expect to continue growing with respect to infrastructure and buildings or does it expect to reach a full grown state in the future? As an example, Amsterdam and my home town Utrecht are considered separate cities, continuously growing. But what happens once they reach each others borders? Is such a continuous urban sprawl wanted? Maybe it’s smart to start planning ahead and to define the Netherlands as a very green megacity? Once we have defined the city boundary we can start investigating the city as a system. How does it function? What are the inputs and outputs. For this the city needs to gather data, lots of it! Then comes the question who owns the data, where is it stored and how will it become available. Will it be static or is there a possibility to dynamically alter and update it like Wikipedia. Also privacy issues need to be solved. Once there is good open data available it becomes possible to start thinking about holistically redesigning the city. How can the city for example best handle its water flows? What if, for example, the water chain was managed by one organization, as is the case with Waternet in Amsterdam? Directing this redesign a shared vision is needed where the city wants to be in the future, for example in 2050. Given the global problems of climate change and resource exhaustion when does the city want to become fully circular or energy neutral? How will the city mitigate and adapt to climate change? Will it want to become a carbon neutral city or even carbon negative, functioning like a forest? In the meantime it should not forget about its citizens. The city needs actively participating and educated citizens. The gathered data therefore needs to be accessible to both the city government and its citizens, and the city government needs to facilitate bottom up initiatives. There are already many solutions available around the world and the city and its citizens can learn from these and apply them locally. A big challenge however is the increasing income inequality between citizens, how will the city solve this problem? Will solar panels be available to everyone or only to the rich? In this respect it is important to strengthen the local economy of the city, possibly aided by a local currency. This would incentify citizens to use local food, products and services. An example of a local currency is the Utrecht Euro (4) in the Netherlands. Cities should also not neglect their dependency of the neighboring rural area. Will the rural areas for example be compensated when filled up by solar farms and wind turbines to solve the energy needs of the city? In the Netherlands this will need to be solved using Regional Energy Strategies. Does the city also want to become self-sufficient with respect to food? Will the rural area surrounding the city be sufficient or will the city need large scale urban farms to feed its citizens? And what about meat consumption? Will the city be flexible when a new technology like clean meat has proven itself?
So as you can see there are many challenges for modern cities, but perhaps the biggest challenge is how to start working on all these complex interconnected challenges. How not to collectively feel overwhelmed and bury our heads in the sand and behave as if nothing is going on. Business as usual. This is the biggest challenge.

DEN HAAG. Uit het jaarlijkse Broodbeleg-onderzoek van het Centraal Bureau voor Statistiek (CBS) blijkt dat 76% van de Broodfondsen beleggen. Dat is een stijging van 10% ten opzichte van vorig jaar. Dit zogenaamde ‘broodbeleggen’ is bedoeld om ZZP’ers te helpen om een goed belegde boterham te verdienen.

Een voorwaarde voor beleggen is dat er eerst brood op de plank moet komen. Dit is vaak een kip of ei verhaal stelt Beleggingsadviseur Jaap Smeerwijk. “Een broodfonds moet soms eerst het brood uit de mond sparen voordat men weet wat voor vlees men in de kuip heeft. En dat krijg je uiteindelijk toch weer op je bord. Want zoals altijd geldt natuurlijk, nood zoekt brood.”

Broodfondsen krijgen steeds vaker te maken met partijen die broodbeleggingen proberen aan te smeren. “Veel Broodfondsen lijken boter op hun hoofd te hebben. Ze denken dik te gaan beleggen terwijl er vaak in zo’n bedrijfstak geen droog brood is te verdienen. Enig voorzichtigheid is dus broodnodig”, aldus Smeerwijk. Gelukkig zijn niet alle partijen zo uitgekookt, “vooral de lucratieve en financieel gezonde speldbrood-aandelen van de Franse investeerder Marie Antoinette de la Brioche zijn in trek, deze gaan als warme broodjes over de toonbank.”

Niet iedereen profiteert van het broodbeleg. De een zijn dood is immers de ander zijn brood. Smeerwijk ziet vooral ZZP’ers die hun eigen boterham niet kunnen verdienen buiten het botervlootje vallen, terwijl de ‘grote jongens’ elkaar beschuit voeren. “Dat is echt een worst kaas scenario, daar lusten de honden geen brood van. Men heeft dan vis noch vlees.” Ook laten sommige ZZP’ers de kaas van hun brood eten. “Het lijkt wel alsof het ze een worst zal wezen.”

Daarnaast zijn er enkele ZZP’ers die geen brood in beleggen zien. “Die vinden het allemaal maar een broodje aap verhaal.”

For 10 days this summer I attended the summer course “Volcanism, Plate Tectonics, Hydrothermal Vents and Life” on Terceira island, the Azores, Portugal. I myself research the interplay between tectonics and volcanism on Mars, so the summer course looked quite promising. The course however turned out to have a big emphasis on the latter subject, life. But that was no problem, as there were still enough people attending who were involved in tectonics and volcanism. I made some great contacts and shared ideas which will definitely benefit my PhD.

But what about life? Well… wow, life is cool! We did some awesome stuff during the summer school. We went into a lava cave to find out it was teeming with microbes. We did some tests in the laboratory to find out more about them. Nowadays you can extract DNA and compare it with a database of known microbes to see out if you maybe found something new. We went out on other excursions to see the volcanic geology of the island, which is also affected by tectonics. And we learned that living things can be found inside all the nooks and crannies of mother Earth. It has adapted to what we humans would find pretty extreme conditions (the so called extremophiles). This made me realize that the existence of life on Mars, possibly hiding somewhere deep below the surface, is not so unlikely as I once thought. Had I been geo-brainwashed during my former studies to love rocks over life? Mars superficially may look like a dead planet (although climatologists and geomorphologists probably disagree as Mars still has dust storms and active dune formation), microbial life may be present in deep warm layers or in brine water near the surface. Or it has been laying dormant and frozen, waiting for a localized heat pulse caused by an asteroid or cometary impact, or by volcanism.

One question that interests me is how in the future we will deal with two things which are seemingly in contradiction: the prospect of finding Martian life and the prospect of spreading terrestrial life to Mars. If we don’t find life after many thousands of drilling expeditions will we officially declare Mars devoid of life? Or, oeps, did the drilling unknowingly spread microbes to the Martian depths? Will we keep on searching for life indefinitely, all the time keeping the planetary protection protocol in place? Or will we maybe stumble upon life, abandon large-scale terraforming and turn Mars into a protected park? Or will we be under so much pressure to create a second Earth that whether or not we find Martian life, we will start terraforming Mars anyway? If so, then the microbes which are being studied in Martian analogue locations – such as the lava caves on the Azores – might be a good starting point. Through genetic engineering we could create life which can survive in Martian lava caves, in the proposed Martian brine water conditions or even on the cold and low pressure surface of Mars itself. And in the long run we might be able to alter the Martian atmosphere just as fast as we are currently changing our own.

Weirdly enough, the ethics behind planetary protection is becoming a reality faster than I could have imagined when I used ‘in the future’ in the previous paragraph. The NASA Curiosity rover which may still contain terrestrial microbes is expected to pass close to a possible brine water flow site. If Curiosity comes too close it might ‘infect’ these brines with terrestrial microbes. But staying away from them is 1) difficult engineering wise and 2) a missed opportunity for science. Philosophically speaking we’re always changing what we observe. With satellite geology this ‘change’ is of course insignificant. But with landers… And we can completely forget about the planetary protection protocol when we send humans to Mars, with their extensive gut microbial ecosystems. Although this would add another complication: can these humans ever go back, possibly affecting Earth with Martian critters?

So with respect to Curiosity I guess we have to ask the question, how likely is it to contaminate this possible brine water source, and will the contamination spread? We might already have spread microbial life to Mars with earlier missions. And Mars is definitely not a closed system. Pieces of rock from Earth have impacted Mars for billions of years. So what are the chances of microbial life surviving a trip on a meteorite from Earth to Mars? And how does this natural occurrence compare with our missions? With all this in mind my hope is that we will be not too strict with the planetary protection protocol. Life is about taking risks anyway, don’t you think?

Als je niet in een auto zit is een snelweg best een rotding. Je woont of fietst er niet graag naast en op veel plekken zie je dan ook grote schermen en/of bomen. Snelwegen ontsieren en doorklieven het landschap. Geen mens en dier overleeft het oversteken van een drukke snelweg. Je hebt geluidsoverlast en uitstoot van schadelijke stoffen. En dit dag in dag uit, nooit is er een momentje rust. Behalve ooit, lang geleden, tijdens het bijna vergeten olie embargo in de jaren 70.


Als kind in de jaren 80 las ik het boek “Niemand houdt mij tegen” van Evert Hartman. Dit science fiction kinderboek is me altijd bijgebleven. Naast de Thule trilogie van Thea Beckman is dit wellicht mijn eerst gelezen science fiction boek. Wat was dat een boeiend verhaal! 2136, een overstroomd Nederland. Amsterdam verplaatst naar het oosten, Rotterdam een eiland. Immigranten die niet welkom zijn. Menselijke klonen en een rare stoomdouche op een camping. De waddeneilanden verdwenen, maar wel een stel nieuwe ongeveer waar nu Flevoland ligt. Dat kan ik me allemaal nog herinneren. Én ondergrondse snelwegen met zelfrijdende auto’s die, een gelijke afstand houdend, als treinen voorbij zoefen en de steden verbinden.

Tegenwoordig is de zelfrijdende auto geen scifi meer. Hoe lang zal het duren voor ze het straatbeeld overnemen? En als vervolgens al die auto’s ook nog eens met elkaar kunnen communiceren kun je ze als een soort hive mind gaan zien. Er zullen minder files zijn want alle auto’s trekken tegelijkertijd op bij een groen stoplicht. En ze zullen hun snelheid automatisch aanpassen wanneer een knelpunt wordt genaderd. Of wellicht raad de auto je wel af om met de auto te gaan omdat er een maximum aantal auto’s op de weg zijn. Voor zo’n zwerm aan zelfrijdende auto’s heb je denk ik geen grote dure centrale AI nodig die het allemaal top-down beheert. Wellicht kunnen we algorithmen geleend van de natuur gebruiken, zoals het gemodelleerde gedrag van mieren, en die in elke auto inbouwen.

Desalniettemin, ik begon dit schrijven vanwege een (voor mij) utopische gedachte: geen snelwegen meer in het landschap. Er zijn meerdere wegen naar Rome hoe dit valt te bereiken. Onze samenleving kan bijvoorbeeld in elkaar storten en voor je het weet klieven grassen door het asfalt heen, zoals in de film I Am Legend of zoals beschreven in het boek De wereld zonder ons. Maar hier hebben we persoonlijk niet zoveel aan daar Nederland zoals wij het kennen dan niet meer bestaat en vervallen is tot een “The Road” achtige hel waar een gezellig fietstochtje langs de weide en bossen en riviertjes hoogstwaarschijnlijk zal resulteren in jouw opdiening als hoofdgerecht bij een stel bloeddorstige overlevende kannibalen. Ok, exit dystopia.

Wat dan wel? Stel dat al die auto’s electrisch zijn, dan is dat al een hele grote vermindering aan vervuiling. Maar dat is nog geen reden wellicht om overdekt of zelfs ondergronds te gaan rijden. Misschien besluiten we op een gegeven moment dat we het landschap stukje bij stukje willen teruggeven aan de natuur, zodat we daar dan weer meer van kunnen genieten (op safari in eigen land!). Misschien krijgen we wel een mental tipping point waar de fietsende hersenhelft meer overwicht krijgt op ons gedrag dan de nu regerende autorijdende hersenhelft. En als de auto’s slimmer worden zijn er geen files meer en kun je vanwege de super efficiente doorstroming een aantal van de vele verkeersbanen teruggeven aan het landschap. Een extra baan zoals nu speelt bij Amelisweert te Utrecht is dan niet meer aan de orde. In tegendeel, we geven dan gewoon een paar banen terug aan de bomen. En wellicht zijn we ook van onze haast af en zijn we tot de conclusie gekomen dat we die hele snelweg gewoon kunnen schrappen. Want heb je nog een eigen auto nodig, als je deze toch niet zelf bestuurt? En als auto’s gaan rijden kun je dan niet net zo goed met de trein gaan en de auto alleen gebruiken voor grotere afstanden? En als we echt haast hebben bouwen we toch gewoon een Hyperloop tussen de grote steden? Wie weet 😉

AMSTERDAM – De laatste jaren is de bancaire wereld veelal negatief in het nieuws geweest vanwege een vermeende ongebreidelde bonuscultuur. Ook andere sectoren kregen er van langs, zoals directeuren van zorginstellingen. De Robin-Hood journalistiek achter deze ‘ontdekkingen’ heeft de economie veel schade toegebracht. Maar nu blijkt uit recent onderzoek juist dat een voorheen over het hoofd geziene sector de bankwereld procentueel gezien qua bonussen volledig overtreft: de opkomende groep zzp’ers in Nederland.

Onderzoeksjournalist en part-time freelancer Karel Schop publiceerde het resultaat van zijn jarenlange onderzoek vandaag in het gerenomeerde opinieblad De Telegraaf. Volgens Schop heerst er onder zzp’ers naast een wijdverspreide bonuscultuur ook een ongezonde ‘samen’ mentaliteit. En dit is dodelijk voor de concurrentie positie van Nederland en anti vrije markt.

In het jaar 2015 alleen al gaven zzp directeuren blijk van disrespect voor regelgeving, zo blijkt uit het onderzoek. Wegsluizing van geld richting zogenaamde broodfondsen, bleken een dekmantel voor niet-economische coöperatie. Ook zijn veelvuldige witwas praktijken ontdekt. Stomerij Karel Kortvliet uit Zwartsluis kreeg medio 2015 al een boete, maar vele zzp’ers blijven ongestraft.

De top van eenmanszaak Jannie Bakt spant de kroon, deze neemt 1000% van het bruto jaarsalaris in natura mee naar huis. Verder kochten vele zzp directeuren luxe auto’s voor meer dan een jaarsalaris. En hiernaast blijken vele zzp’ers in hun bedrijfspand te wonen.

De publicatie heeft meteen tot kamervragen geleid. Minister Dijsselbloem pleit voor een bonusplafond voor zzp’ers en Geert Wilders vind zzp’ers maar sukkels.








Een ogenblikje


I recently saw The Martian in the cinema. The story is based on a book with the same title by Andy Weir. I still have to read the book, but I found the movie to be quite nice. It can perhaps best be summarized as ‘MacGyver in Space’ and deals with the adventures of astronaut Mark Watney. He was left alone on Mars after a severe dust storm caused the Ares 3 Mars mission he was part of to be aborted. His fellow crew mates thought he was dead and went back to Earth leaving Watney behind.

To be able to get back home (#bringhimhome) he needs to travel great distances on Mars. That triggered my interest: could I calculate the best possible route that Watney might have taken? First I needed to know the locations. Watney is based in Acidalia Planitia at the Ares 3 landing site. I emailed Andy Weir and he told me the location is 28.6306°W and 31.3889°N.

Watney his first mission is to fetch the Mars Pathfinder, which is located at 33.22°W and 19.13°N. The second mission is to the Ares 4 landing site in Schiaparelli crater. This location was a bit harder to pinpoint. But luckily the people from the HiRISE camera on board the Mars Reconnaissance Orbiter have a special page dedicated to The Martian. One HiRISE image covers the possible future Ares 4 landing site. I chose the center coordinates of this image to be the location of the Ares 4 landing site: 15.2°E and 3.964°S

Next step is to calculate the most efficient routes from Ares 3 to Pathfinder and from Ares 3 to Ares 4. The data I wanted to use is Mars Orbiter Laser Altimeter (MOLA) on board the Mars Global Surveyor orbiter. This is almost 500 meter per pixel data, so not the most detailed, but enough to make sure Watney doesn’t bump into the most obvious mountains or falls down steep rims of the larger craters. I asked this question on the Stackexchange website and an answer came back shorty after: use Least Cost Path Analysis. This method sounded promising and after some tweaking in python and ESRI ArcGIS I was able to get the following result. As you can see Watney didn’t travel in a straight line.

In reality we would of course need the best resolution elevation data out there. That is the 50 cm/pixel Digital Terrain Models (DTMs) created by matching two overlapping pairs of HiRISE images. Unfortunately, these are only available for a small portion of the Martian surface. In the figure above their locations are shown as the blue strips. Interestingly both the Ares 3 and Ares 4 locations have coverage of these HiRISE DTMs. Were they used in the movie? As far as I could find the Mars scenes of the movie were shot in Jordan. Ah well, maybe the future explorers of Mars won’t need HiRISE anymore and instead will use data from some fancy advanced future mission? What about a crowdfunded mission to Mars where thousands of cheap drones, sent using CubeSats, will map the surface of Mars in high detail? Drones equiped with LIDAR like the ones shown in this TED talk? Sounds like a plan?

A27 – De verharding van de maatschappij heeft zich de afgelopen decenia met sneltreinvaart voltrokken, en is niet meer weg te denken uit het straatbeeld. Nu blijkt uit een nieuwe studie van Tesla dat dit ook de begaanbaarheid bevorderd.

“Het is tegenwoordig mogelijk als asobak van A naar B te reizen, zonder noemenswaardige obstakels. De maatschappij is er qua snelheid, en logistiek gezien, op vooruit gegaan. Als auto bent je nu steeds meer begaan”, aldus Tesla woordvoerder model serienummer T39957422.

Dit blijkt ook op exoplaneten het geval te zijn. Volgens de autobots is hun thuisplaneet Cybertron, waar 100% van de pre-technische biologische omgeving gebruikt wordt voor het verkeer, volledig begaanbaar. Op onze eigen Aarde is dit nog niet het geval. “Het ontmantelen van de zachte natuurlijke structuren zal nog een eeuw of langer duren,” stelt Antibioloog Renault serienummer R94582956. “Er is nog een lange weg te gaan.”

Verder onderzoek zal moeten uitwijzen wat de invloed van de begaanbaarheid op de verharding van de maatschappij is.

ARUBA – Sint Nicolaas Trading (AEX: SNT), bekend van het onder kinderen zeer populaire merk Sinterklaas™, gaat reorganiseren. “Ons huidige business model is sterk verouderd”, aldus Piet de Zwarte, algemeen directeur. “We zullen ons gaan richten op nieuwe markten, zoals Afrika. Daar zijn nog veel zieltjes te winnen.”

Sint Nicolaas Trading, een van de oudste bedrijven in Nederland, werd in 1531 opgericht als niet-gouvernementele Christelijke organisatie door toenmalig Bisschop Nicolaas Keyn der Vrient van het Aartsbisdom Utrecht. Al eeuwenlang is SNT betrokken bij het, zeer lucratieve tewerkstellen van kinderen. Hiervoor werd het Sinterklaas Feest™ in het leven geroepen, met als slogan “wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is de roe”.  Met roe werd de roe-reis bedoeld, de ‘regelrecht op enkele’ reis. Het hield in dat het strafgerechtigde kind in een zak richting Spaans Amerika werd getransporteerd. Aldaar werd het op de Pepernoten™ plantages te werk gesteld.

Volgens woordvoerder Karel Notendop van de pepernoten-consumentenorganizatie Kinderklaas  is de uiteindelijke reden achter de herorganizatie te wijten aan grootschalige maatschappelijke veranderingen. “Alles draait tegenwoordig om kinderen. Het zijn verwende etters en zakkenvullers geworden. Bestraffing is een uitzondering en zodoende is het bedrijfsmodel van SNT niet meer van deze tijd. Sinds vorig jaar mag men zelfs niet meer met Pepernoten™ gooien.”

SNT heeft besloten de merken Sinterklaas™, Goedheiligman™, Zwarte Piet™ en Heerlijk Avondje™ uit de handel te nemen. Het Sinterklaas Feest™ is verkocht aan concurrent Coca Cola Company die eerder dit jaar al met haar merk Santa™ marktleider was geworden. Het verbouwen van Pepernoten™ in Spaans Amerika zal door Max Havelaar overgenomen worden. Voor de Nederlandse markt gaat SNT door met Meneer Gijs™, een nieuw merk dat betrouwbaarheid uit moet gaan stralen.

Ik had vorig jaar, toen ik nog in Duitsland woonde, iets gelezen over het voedsel kollectief (VOKO) van Amersfoort en het concept van een VOKO bleef in mijn achterhoofd hangen. Een voedsel kollectief is een groep mensen die alles rondom het kopen van lokaal voedsel, direct van de boer, regelen. Dat doen ze voor en met elkaar want als groep – en met handige tools op internet – kan dit logistiek veel makkelijker geregeld worden dan als je het in je eentje zou kunnen. De boer krijgt een eerlijke prijs, is als boer zichtbaar en ziet ook eens de klant van zijn of haar voedsel.

Toen ik begin dit jaar weer in Utrecht ging wonen bleek er ook een VOKO Utrecht te bestaan. Deze was net in September 2014 begonnen. Eind Maart woonde ik een informatieavond in Café Averechts bij met vier andere geinteresseerden. Daar kwam ik erachter dat de Utrechtse VOKO geen coöperatie, maar een stichting is. De VOKO is zo plat mogelijk georganiseerd, dus zonder bestuur. Er zijn nu zo’n 60 leden die als vrijwilligers in werkgroepen de verschillende logistieke functies verzorgen, zoals het ophalen bij de boer en het verdelen in kratten. Ook zijn er nog wat extra taken zoals administratie, communicatie en IT werkzaamheden. De boeren wonen niet verder dan 30 kilometer rond Utrecht, dus zijn zeer lokaal. De volgende kaart laat de lokaties zien van alle betrokken tuinders en boeren. Food for Good staat alvast vermeld, maar gaat binnenkort pas de eerste groente leveren.

De prijs zal niet altijd lager zijn dan biologische winkels zoals de EkoPlaza of Superfair (en zeker niet lager dan prijsvechter supermarkten natuurlijk), maar het is wel een eerlijke prijs voor de boer, en het is natuurlijk zeer transparant. Wel komt er bovenop de prijs nog 7% extra om bijvoorbeeld de gedane transportkosten te dekken. Iedere twee weken kun je bij Café Averechts, altijd op woensdag, je bestelling ophalen. Je kunt kiezen uit verscheidene groenten, fruit, kruiden, kaas, eieren, wijn, jam, honing en vruchtensap. Om mee te doen betaal je 20 euro. En alle financiële zaken gaan gewoon via iDeal.

Voordat ik aan mijn eerste bestelling toe kwam werd er op een woensdagavond een etentje georganizeerd bij Café Averechts waar er door een aantal VOKO leden werd gekookt en alle VOKO leden waren uitgenodigd. Ik hielp mee met koken en deze avond liet meteen zien dat de VOKO ook een sociaal gebeuren is. Een paar woensdagen daarna haalde ik mijn eerste bestelling op, die voornamelijk uit rabarber bestond welke in een appel-rabarbertaart verdween. In de tussentijd werd er nog een excursie bij de leverancier Koningshof georganiseerd, waar ik helaas niet bij kon zijn. Wel ging ik laatst op een zondag mee op een door de VOKO georganiseerde fietstocht richting Geertjes Hoeve, één van de VOKO leveranciers. Daar kregen we een rondleiding en o.a. uitleg over kaas maken. Ze maken geiten en koeien kaas en toevallig had ik juist voor de woensdag erop koeienkaas bij de VOKO besteld!

Die betreffende woensdag was ook de dag dat ik als VOKO lid voor het eerst een steentje bij kon dragen. Ik had gekozen voor het ophalen bij de boeren en samen met een ander VOKO lid ging ik in een geleende oude Renault Espace alle bestellingen langs. We gingen eerst bij Geertjes Hoeve langs waar we een krat vol kaas en eieren ophaalden. Een van die kazen was dus voor mij bestemd. We gingen deze dag ook nog bij Nieuw Slagmaat, De Kas en Koningshof langs en toen we weer bij Cafe Averechts aankwamen puilde de achterbak uit. Gelukkig hadden we een grote auto, want met een klein wagentje moet je soms meerdere keren rijden.

Ik vind dit echt een geweldig sociaal en duurzaam initiatief. Zoals ik begrijp is het echter niet een nieuw concept en waren er in het verleden meer van dit soort VOKO’s. Het is mooi transparant en je leert interessante mensen kennen; naast de leden ook de boeren en andere leveranciers. Het vraagt wel tijd en commitment en dit is wellicht niet aan iedereen besteed. Dan is misschien BeterBio, waar ik eerder over berichtte, een beter idee. Of Rechtstreex, waar ik van plan ben binnenkort een stukje over te schrijven. Maar indien je het leuk vind zelf ook actief aan een meer duurzame samenleving mee te helpen – en dat vergt echt heus niet zo veel tijd, ik heb nu 15 Juli meegeholpen en de volgende keer zal pas weer in Oktober zijn – is de VOKO misschien iets voor jou. Je kunt je op de website van de VOKO aanmelden als lid.