De VPRO serie Missie Aarde

Monday , 13, April 2015

Als geen-TV bezitter bekijk ik zo nu en dan programma’s via Uitzending Gemist. Zo ook Missie Aarde, van de VPRO, op TV uitgezonden Januari dit jaar. In het kort: onze Aarde is door klimaatverandering bijna onbewoonbaar geworden en alleen Nederland is nog niet overstroomd. Echt grappig om bij de intro de perfecte landgrenzen van Nederland te ontwaren op een verder totaal overstroomde ‘Waterworld’.

image

Als ‘sole survivor’ stuurt Nederland het ruimteschip de Tasman met haar 7-koppige bemanning de ruimte in op zoek naar een nieuwe thuisplaneet. Dat thema klinkt mij bekend in de oren en denk dan meteen aan de film Interstellar. Mooi ook hoe beiden zo rond dezelfde tijd zijn uit gekomen. Zou de tijd rijp zijn? Beiden scripts hebben lang moeten wachten tot ze verfilmd werden. Missie Aarde bedenker Tim Kamps heeft jaren lang met het concept rondgelopen.

Laat ik verder maar niet teveel over de inhoud van Missie Aarde zeggen. Wel wilde ik hier wat dingen vermelden die me waren opgevallen. Want zoals te verwachten refereert Missie Aarde naar Star Trek. Allereerst de kleding. Het strakke pakje van Kim van Kooten plus het feit dat ze als enige vrouw ‘aan dek’ is doet me denken aan Counselor Diana Troy van Star Trek The Next Generation.

En net als bij de Star Trek Enterprise heeft de Tasman een ‘replicator’ die eten maakt voor de bemanning. Dat doet deze echter op een heel omslachtige manier. In de eerste aflevering trekt geoloog Harold namelijk een zaadje uit de muur, op z’n FEBO zeg maar. Daarna legt hij het zaadje in de veredelde magnetron waarna je versnelt een plantje ziet groeien met 1 enkele banaan er aan. Efficient!

image

Een echte inside joke is de scene in aflevering drie waar Reibeck TEA EARL GREY HOT bestelt. Want deze vier woorden werden door Captain Jean-Luc Picard vereeuwigd tijdens de vele seizoenen Star Trek The Next Generation. Hij is blijkbaar net zo’n fan van deze thee als ik.

image

Dan nog een serieuze noot. Toevallig stuitte ik online op het boek ‘The New Martians’, een wetenschappelijke science fiction roman. Het is een psychoanalyse van zes astronauten in een klein ruimteschip op terugreis naar Aarde na een bezoek aan onze buurplaneet Mars. Op bladzijde twee wordt de toestand van de geoloog beschreven, en ik moest natuurlijk meteen denken aan Harold:

“It was unclear what Jango was doing these days. As the crew geologist, his primary task of collecting and analyzing soil and rock samples from the Martian surface was completed, although occasionally he would look at some of the rock samples in the ERV lab. He often retired early to his sleep pod to program or play games on his personal computer, which was his favorite way of filing leisure time.”

En waar bij Missie Aarde de Tasman wordt bestuurd door SARA, is dat bij ‘The New Martians’ door CARS (Central Autonomous Regulatory System). De oervader van beiden is natuurlijk HAL uit 2001: A Space Odyssey. Waar HAL zich onvriendelijk tegenover de mensen aan boord begon te gedragen lijkt dit ook het geval bij CARS te zijn. Tasman boordcomputer SARA daarentegen heeft erg menselijke trekjes en lijkt dan ook geprogrammeerd te zijn met een roddelfunctie.

Als conclusie kan ik zeggen dat ik Missie Aarde een vette serie vind en ik wacht met spanning op het tweede seizoen. Vele vragen spoken door mijn hoofd. Hebben ze dan een nieuwe planeet gevonden? Of hebben ze perongeluk een rondje gereden? Wordt Reibeck weer Reibeck? Hoe zit het met die twee tortelduifjes? En what about Kurt?